2015-07-12

Na een luie dag toch maar even in de benen aan het eind van de middag.

Het blote voetenpad lonkt, de weg ernaar toe loopt steil naar beneden, waardoor ik het vorig jaar niet aandurfde omdat je ook weer omhoog moet.
Maar ik wilde graag ervaren hoe dit voelt, ondanks dat je dit in Nederland ook wel vindt.
Dus de schoenen uit en gaan met die banaan.
Voorzichtig schuifelde ik het pad langs, de ene ervaring na de andere.
Eerst is het wel een beetje pijnlijk die houtsnippers en ook de steentjes zijn niet echt fijn, maar aan het eind heb ik heerlijk tintelende koude voeten alsof ik een massage heb gehad.
Nieuwe voetjes!

Aansluitend het bos in op zoek naar een cache.
Flink klúnen, heerlijk dat dat weer kan! Opnieuw een wauwmoment!
Ineens zie ik een redelijk grote schedel liggen, van een aardig groot beest schat ik in.
Maar geen idee waarvan.

Een eindje verderop staat het restant van de vroegere skischans of was het nou een lift?
Hier moet een cache geweest zijn, ik klauter naar beneden en vind de resten van een vogelhuisje aan een boom wat de cache geweest moet zijn.
Dan verder klúnen omdat ik de weg zie, maar dan is het nog ruim twee meter naar beneden en steil ook!
Maar er staan allemaal kleine kerstboompjes, dus durf ik het aan om me op mijn kont voorzichtig naar beneden te laten glijden!
Whoehoe! Weer een wauwmoment!

Dit is de K die ik van vroeger ken!
Tenslotte moet ik een eindje omlopen en ren ik nog een eindje omhoog om weer op het goede pad te komen.

Opnieuw een inwendig, whoehoe! Dit had ik niet meer durven dromen!
Tenslotte kom ik weer uit bij het blote voetenpad.
Wát een avontuur! Zó dichtbij huis!
In de bosjes tref ik nog een nachtvlinder en even verderop allemaal rupsen, mijn dag kan niet meer stuk!

Weer thuis laat ik de foto aan Uwe zien, hij denkt dat het de schedel is van een hert of een ree, de jager drie huizen verderop zou uitsluitsel kunnen geven.
Maar eens zien hoe dat moet.