2015-07-13

Een regenachtige, trieste dag. 
Om toch wat te kunnen doen maar even in het dorpje rondneuzen bij de enkele winkeltjes die er zijn.
Er wonen zo'n 600 mensen hier, steeds meer jeugd trekt naar de stad, dus dan blijft er ook van winkels niet veel meer over.
De ijssalon is nog altijd dicht en er zal wel geen nieuwe eigenaar meer komen.
Wel zit er nu overdag een bemande reddingspost, 's avonds vertrekken ze weer.

Om toch nog wat meer te zien, loop ik even binnen in het kerkje. 
Er is ten opzichte van vorig jaar enig onderhoud geweest, de deur is nu tenminste open en ziet er weer goed uit.
Ik tref de dominee die vertelt dat er binnenkort iets aan de trap gedaan zal worden, want dit wordt te gevaarlijk voor de ouderen.
De trap heeft wiebelige stenen en grote scheuren die ontstaan door het vochtige klimaat hier en de kou.
Maar het is moeilijk om steeds genoeg geld bij elkaar te krijgen voor onderhoud wat hard nodig is, dus het blijft lastig om alles goed te onderhouden, wat ook duidelijk te zien is.
Dan bezoek ik de supermarkt nog en zit de rest van de dag binnen.
Ach, ook best lekker, beetje haken, wat lezen, dat is tenslotte ook vakantie!

Maar 's avonds wil ik er toch graag nog even op uit en besluit de schedel te gaan halen, die ik gister in het bos vlakbij zag liggen.
Best een beetje creepy in zo'n mistig bos, zeker na de ervaring van enkele jaren geleden.

Destijds ging ik met mijn cachemaatje op zoek naar een cache in een bos, er moesten vragen beantwoord worden om de coördinaten te vinden.
Het werd echter sneller donker door de grote bomen dan verwacht en al snel konden we de tekst niet meer lezen en de kleuren die we moesten ontcijferen op een boom niet meer onderscheiden.
We besloten de route aan de hand van de gps af te maken om zodoende weer thuis te komen.
Dom genoeg hadden we geen zaklamp mee genomen...
Alsof de duivel ons op de hielen zat liepen we zo hard we konden, wat een geluk dat de maan voor wat licht in het duister zorgde!
Maar het werd een lange weg, hemelsbreed zaten we niet ver van de thuisbasis, maar we besloten niet van het pad af te wijken en richting de weg te lopen, zodat we eventueel een taxi zouden kunnen bellen.
Met trillende benen bereikten we de weg en wisten zo toch nog lopend thuis te komen...
Toen wist ik, je krijgt mij nóóit meer in een donker bos, brrr....
Maar nu durf ik het aan, omdat ik weet waar ik moet zijn en dat het niet ver van huis is.
Toch blijft het mysterieus, zo'n bos dat langzaam donker wordt,  helemaal met zo'n schedel in een plastic zak.
De schedel overhandig ik aan Uwe, die de jager zal vragen wat het voor dier geweest is.
Afwachten maar. Gelukkig kwam ik weer veilig terug uit het bos haha!